Gunther von Hagens - Etapy, drogi i cele

Gunther von Hagens urodził się jako Gerhard Liebchen dnia 10 stycznia 1945 r. w
Skalmierzycach pod Poznaniem, na terenie dzisiejszej Polski. W wieku 5 miesięcy rodzice włożyli go do kosza na bieliznę i wyruszyli z nim w sześciomiesięczną podróż-ucieczkę przed zbliżającymi się Rosjanami - przez Berlin i Gerę do miejscowości Greiz położnej nad rzeką Elster. W tym właśnie mieście, położonym w obrębie pasma górdkiego Vogtland w Turyngii, Gunther dorasta pośród czworga rodzeństwa.
Choroba krwi sprawia, że Gunther od wczesnego dzieciństwa musi spęzać długie tygodnie w szpitalach. Staje się odludkiem i dziwakiem. Jednak szpital widziany od podszewki jest dla niego tak fascynujący, że już we wczesnym dzieciństwie budzi się w nim pragnienie zostania lekarzem.

W latach 1951 do 1961 Gunther uczęszcza do dziesięcioklasowej „Politechnicznej Szkoły Średniej‟ w miastrach Gera i Greiz. Po jej ukończeniu i uzyskaniu świadectwa szkoły realnej zostaje zatrudniony jako niewykwalifikowany pracownik szpitala w charakterze stróża, roznosiciela listów, windziarza, aż w końcu pomocnika pielęgniarki. Na kursach wieczornych w szkole dla doroałych nadrabia zaległości w wykształceniu i robi maturę. W roku 1965 zaczyna studiować medycynę na Uniwersytecie Medycznym w mieście Jena.

Na początku roku 1969 za próbę ucieczki z Niemieckiej Republiki Demokratycznej zostaje skazany przez sąd okręgowy w Greiz na rok i dziewięć miesięcy kary pozbawienia wolności. Karę tę odbywa w więzieniu w Cottbus. Za 40.000 marek Gunther Liebchen zostaje wykupiony i dnia 27.08.1970 po raz pierwszy stawia stopę na terenie Niemiec Zachodnich.
 
Podejmuje na powrót studia medyczne na Uniwersytecie w Lubece, gdzie w roku 1973 składa egzamin. W roku 1974 otrzymuje aprobację i jeszcze w tym samym roku przyjmuje posadę lekarza asystenta na oddziale medycyny ratunkowej i anastezjologicznym na Uniwersytecie w Heidelbergu.
Podczas pracy w klinice Gunther szybko zauważa, iż zawód lekarza i związana z nim rutyna nie odpowiada jego wyobrażeniom. W lipcu 1975 r. rozpoczyna pracę w charakterze pracownika naukowego w Instytucie Anatomii na Uniwersytecie w Heidelbergu.

Jako asystent anatomii po raz pierwszy zwraca uwagę na preparaty, zatopione w bryłach tworzywa sztucznego i zastanawia się, dlaczego tworzywo otacza preparat, zamiast znajdować się w samym preparacie, stabilizując go od wewnątrz. To pytanie nie daje mu spokuju. Przeprowadza pierwsze próby na plastach nerek, ktore impregnuje powoli płynnym silikonem kauczukowym. Po utwardzeniu w piecu bierze do ręki pierwszy plastynat, nadający się do zaprezentowania. Było to dnia 10. stycznia 1977 roku, w dniu jego 32 urodzin. W marcu tegoż roku składa podanie o patent metody w Niemieckim Urzędzie Patentowym. Potrzeba jednak jeszcze wielu, wielu prób, aby wynaleźć metodę, pozwalającą na usunięcie wody i tłuszczu z tkanki biologicznej i zastąpienie jej tworzywem sztucznym w taki sposób, aby preparaty się nie marszczyły.
 
WInstytucie Anatomicznym na Uniwersytecie w Heidelbergu jako docent spędza następne dwadzieścia lat i tu właśnie konsekwentnie doskonali technikęplastynacji. Dodatkowo zakłada w Heidelbergu w roku 1980 firmę Bidodur, zajmującą się dystrybucją tworzyw sztucznych, pomocy i urządzeń, potrzebnych do plastynacji.

Dzięki konsekwentnemu doskonaleniu, plastynacja osiąga w końcu rozmiary nie pozwalające na jej kontynuację pod dachem uniwersyteckim. Z tego względu Gunther von Hagens zakłada w roku 1993 w Heidelbergu Instytut Plastynacji. Wraz ze swą drugą żoną, Angeliną Whalley coraz częściej zajmuje się plastynacją w zakresie prywatno-gospodarczym.

Pupularność osiąga jednak dopiero kilka lat później podczas publicznej wystawy plastynowanych preparatów: w roku 1995 Gunther von Hagens zostaje zaproszony przez Japońskie Towarzystwo Anatomiczne do zaprezetowania swych plastynatów w ramach wystawy w National Science Museum w Tokio. Wystawa cieszy się niespodziewanym powodzeniem - ponad 450.000 osób odwiedza tę trwającą tylko 4 miesiące ekspozycję. Następują kolejne, cieszące się dużym powodzeniem wystawy w Japonii, aż w końcu pod koniec roku 1997 zostaje zorganizowana pierwsza wystawa w Niemczech, w Mannheim.

W odróżnieniu od Japonii, wystawa KÖRPERWELTEN, która to nazwę otrzymała, spptyka się w Niemczech z gorącymi publicznymi kontrowersjami, wziecającymi się od nowa podczas kolejnnych wystaw. Zwolennicy i przeciwnicy pochodzą ze wszystkich warstw społecznych. Wystawa dzieli też sam Instytut Anatomiczny w Heidelbergu na dwa obozy. Spór uniemmożliwia Guntherowi von Hagens kontynuację pracy na uniwersytecie, który opuszcza w roku 1997. Jednocześnie odmawia się mu uznania jego prywatnego Instytutu w Heidelbergu jako instytutu naukowego. Von Hagens opuszcza Niemcy w roku 1996, przyjmuje stanowisko profesora na Dalian Medical University. W roku 2000 zakłada w Dalian prywatny instytut o nazwie Von Hagens Dalian Plastination Company Ltd. Tu powstaje druga wystawa, która od tamtego momentu jeździ po Azji i zostaje po raz pierwszy pokazana w Seulu, w Korei Południowej, spotykając się z niesamowicie gorącym przyjęciem. Tu wystawa nie jest krytykowana publicznie. Wręcz przeciwnie: ministerstwa nauki i wychowania oficjalnie popierają wystawę.
      
W Europie natomiast, a przede wszystkim właśnie w Niemczech, spór na temat wystawy nadal trwa. Kontrowersja przenosi się stopniowo na Gunthera von Hagens jako człowieka, co na początku roku 2004 doprowadza do obelg pod adresem jego osoby. Od tego momentu von Hagens skupia się na działalności w Stanach Zjednoczonych. Jeszcze w tym samym roku wystawa przenosi się do USA, gdzie, podobnie jak w Azji, nie spotyka się z publiczną krytyką. Od stycznia 2005 roku Gunther von Hagens piastuje stanowisko profesora na College of Dentistry na uniwersytecie w Nowym Jorku.    

W roku 2006 powraca do Niemiec i zakłada w brandenburskim Guben firmę Gubener Plastinate GmbH oraz zintegrowaną z nią publiczną wystawę, PLASTINARIUM. Po raz pierwszy otwiera wrota pracowni dla szerokiej publiczności. PLASTINARIUM to wystawa jedyna w szoim rodzaju na skalę światową, pokazująca publicznie produkcję anatomicznych preparatów trwałych z ciał ludzkich i zwierzęcych.

Dopiero w roku 2009, czyli w pięć lat po opuszczeniu Niemiec, wystawa KÖRPERWELTEN powraca w to miejsce, gdzie wzięła swój początek, mianowicie do Heidelbergu. Od tego momentu wystawa KÖRPERWELTEN jeździ także po Niemczech. Niestety nie obywa się bez ponownych dyskusji i reglamentacji. Na przykład w Augsburgu bumistrz miasta zabrania wystawienia na tamtejszej wystawie plastynatu wyobrażającego seks.
   
W roku 2010 w małym Zoo w miejscowości Neukirchen w Saarlandzie miała miejsce premiera nowej wystawy KÖRPERWELTEN, zajmującej się ciałami zwierząt. Pomysł na wystawę powstał po śmierci słonicy o imieniu „Samba‟, która zdechła w tymże Zoo z powodu niewydolności serca i krążenia w lutym 2005 r. Preparacja ciała słonicy przez Gunthera von Hagens była zgodna z życzeniem dyrektora Zoo w Neukirchen, Dr. Norberta Fritsch, który przekazał Instytutowi na własność olbrzymie ciało, otrzymuje w zamian obietnicę urządzenia pierwszej wystawy tego olbrzymiego plastynatu właśnie w Saarlandzie. Dyrektor Zoo był szczęśliwy, że ciało Samby nie będzie przerobione na tłuszcz i dosłownie w ostatniej sekundzie udało mu się uratowa ciało słonicy z zakładu zużytkowania ciał zwierząt.
Od wiosny 2013 r. wystawę tę można oglądać także w USA.

Pod koniec 2010 r. dr. Gunther von Hagens oficjalnie podaje do wiadomości, iż jest chory na chorobę Parkinsona.
Ostatnimi laty coraz rzadziej pojawia się publicznie.